ถนนสายนี้

วันศุกร์ที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ.2552

ขณะนี้เวลา สี่โมงยี่สิบเอ็ดนาที

ดองไว้จนเค็มเลย..เพราะไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียน

อยากจะร่วมกิจกรรมที่ทางบล็อกจัดแต่ว่าไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร

เวลาไม่มีความรักชีวิตมันก็ขาดความสดใสจริงๆเลยนะ

สถานะตอนนี้..คือการได้เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง..

การได้อยู่คนเดียวทำให้ฉันได้รู้จักตัวตนของเราเอง

การฝึกที่จะต้องอยู่คนเดียวมันทำให้เราเคยชินและไม่ต้องเจ็บปวดมาก

หากต้องมีสักวันคนที่เคยเคียงข้างเราเขาจากไป..

แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากว่า..อยู่ได้..ฉันอยู่คนเดียวได้

เพราะจริงๆแล้ว..จะมีใครบนโลกนี้บ้างที่ตัวคนเดียว..มันคงไม่มีแน่นอน

บางวันอาจมีแอบเหงาบ้าง..คิดถึงความทรงจำดีๆเก่าๆ

บางวันความเหงาก็ทำร้ายกันโดยการล้างตาฉันให้สะอาด..

การได้หวนกลับไปคิดถึงวันเวลาเก่าๆ..มันยิ่งทำให้ฉันรู้ว่า..ฉันยังไม่เข้มแข็งพอ

ฉันคิดว่า..ฉันทำได้แล้ว..และฉันก็จะไม่ร้องไห้ให้ใึครอีกแล้ว

แต่..เมื่อได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง..มันทำให้ฉันต้องนับหนึ่งใหม่

มันเหนื่อยมากนะ..ที่ต้องอดทนและพยายามผ่านพ้นจุดนั้นมา

น้ำตาที่ไหล..ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับมันทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้นมาได้

แต่มันก็พังทลายลงภายในไม่กี่นาที..

ยิงได้รู้ว่า..เขาเจ็บปวดมากเท่าไร..ฉันเองยิ่งเจ็บปวดมากกว่า

เขายิ่งลืมเธอคนนั้นไม่ได้นานเท่าไร..ฉันก็ยิ่งทวีคูณ

อยากเดินหนีไปให้ไกล..ไม่อยากเจออะไรที่มันทำให้ความรู้สึกเก่าๆมันกลับมา

แต่แค่ฉันได้กลับไปนึกถึงวันที่ฉันต้องนอนร้องไห้..เจ็บปวดใจกว่าครั้งไหนๆ

คำพูดที่ทำร้ายกัน..การกระทำที่เย็นชา..และไม่เคยเห็นความสำคัญของฉัน

มันก็ทำให้ฉันเช็ดน้ำตาแล้วเดินหน้าต่อไป..โดยไม่หันกลับไปมอง

การเสียน้ำตา ทรมานเพราะความเจ็บปวดจากคนที่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกเรา..

ฉันยอมเสียน้ำตาเพื่อแลกกับการได้อยู่คนเดียวเพราะความเหงาดีกว่า

เราเดินมาได้ไกลแล้วอาจมีสะดุดก้อนหินล้มลงบ้าง..แต่นั้น

มันก็ทำให้เราไม่ผิดพลาดเป็นครั้งที่สอง

สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือเดินอย่างระมัดระวังและหวังว่าจะมีเพื่อนร่วมทางสักคน

คนที่เขายอมรับฉันได้ในทุกๆเรื่อง..และไม่ทำร้ายกัน

ฉันหวังว่าจะเจอเขาคนนั้นสักที..